موسیقی

پیوند ناگستنی موسیقی و گردشگری

بیانیه مانیل که در سال ۱۹۸۰ در اجلاس مجمع عمومی سازمان جهانی مطرح شد، ضمن برشمردن آثار مثبت فرهنگی و اجتماعی از گردشگری داخلی و بین المللی، از دولت ها خواست که در حفظ منابع فرهنگی کوشا باشند به نحوی که مستمر باعث شود. آنها باید و از آنجایی که به نظر فرهنگ و موسیقی در هم تنیده اند، یکی از عوامل و عناصر فرهنگ ساز و فرهنگی به شمار می آید.

محسن کلانتری، عضو هیئت علمی دانشگاه تهران در یکی از مقالات خود می‌نویسد:‌ افزایش گردشگری، مجموعه‌های متنوعی را در زیر خود توسعه داد و گردشگری موسیقی یکی از مهمترین آثار گردشگری فرهنگی بوده است. گردشگری موسیقی سفری است که هدف از آن شرکت در فستیوال موسیقی یا یک کنسرت موسیقی یا شرکت در هر نوع برنامه موسیقیایی باشد. تفاوتی نمی کند یا یک شهر بزرگ روستای کوچک است، نغمه ها و آوازها گردشگران را با خود به هر سو می برند.

ویژگی هایی که در احیاء یک موسیقی با نقش گردشگری پزشکی تلقی می کنند، شامل موارد زیر می شود: دیدار گردشگران با خوانندگان و آهنگ سازان خاص و گروه های موسیقی، در کنسرت ها، بازدید از مکان های ساخت ساز، دیدار از زادگاه. ، محل زندگی و مقبره موسیقیدانان، بازدید از موزه های موسیقی و خانه موسیقی دانان قدیمی، آشنایی با موسیقی محلی و کسب مهارت های جدید در نواختن موسیقی بومی یا مشارکت در حرکات موزون گروهی و نیز ایجاد جشواره های دائمی و فصلی موسیقی در سطح ملی و بین المللی.

موسیقی بومی سیستان و بلوچستان از فرهنگ و هویت کهن مردم نشات گرفته و در تمام شئونات زندگی مردم این منطقه رد پایی از موسیقی وجود دارد قطعا موسیقی و گردشگری از پیوند ناگستنی بوده و احیاء و شناسایی موسیقی این خطه در قالب گسترش جشنواره ملی و بین‌المللی، ارائه‌ی بسته‌های گردشگری موسیقی به گردشگران به منظورآشنایی با موسیقی این منطقه و نوازندگان صاحب نام موسیقی این خط از کشور نقش مهمی در توسعه گردشگری فرهنگی دارد.